Wandelingen maken
Sommige wandelingen maak je om je hoofd leeg te maken.
Andere wandelingen maken je hoofd juist voller door de verhalen, de uitzichten en af en toe een kramp in de benen. Welkom op en rond deMookerheide. Hier wandel je niet zomaar een rondje. Hier wandel je door eeuwen geschiedenis, over stuwwallen uit de ijstijd en langs heidevelden waar ooit veldslagen werden uitgevochten. Tegenwoordig vechten we vooral tegen de wind en het idee dat “die heuvel wel mee zal vallen”.
De Mookerheide, beheerd door Vereniging Natuurmonumenten, is ongeveer 80 hectare groot en allesbehalve saai. Heide, bos, open vlaktes en glooiingen wisselen elkaar af.
Hier in de buurt vond in 1574 de Slag op de Mookerheide plaats, onderdeel van de Tachtigjarige Oorlog. De broers Lodewijk van Nassau en Hendrik van Nassau vochten hier onder leiding van Willem van Oranje tegen de Spanjaarden.
Dat geeft je wandeling net wat extra lading. Terwijl jij rustig je boterham eet op een bankje, werd hier ooit om het lot van de Nederlanden gestreden.
Aan de rand van de heide ligt de Sint Jansberg. Hier merk je goed dat het landschap in de voorlaatste ijstijd is gevormd. Stuwwallen zorgen voor hoogteverschillen die je in Nederland niet overal tegenkomt.
En dan is er nog de Mulderskop. Een klim die nét pittig genoeg is om je hartslag serieus te nemen. Maar boven wacht wel het uitzicht, en dat is het moment waarop je spontaan besluit dat je dit “eigenlijk best makkelijk” vond.
Midden in het groen ligt de Heumense Schans, een 17e-eeuwse verdedigingsschans.
Geen massieve muren of kanonnen meer we; zijn de contouren nog duidelijk zichtbaar. Hier wandel je letterlijk over geschiedenis heen. En eerlijk is eerlijk: het idee dat mensen hier ooit wachtten op vijandelijke troepen, terwijl jij rustig je stappenteller checkt, is toch bijzonder.
Tussen Groesbeek en Plasmolen ligt het Zevendal, ontstaan toen smeltwater in de ijstijd zijn weg naar de Maas zocht. Het resultaat: een lager gelegen dal dat nu een paradijs is voor wandelaars.
De eerste meters vanaf de Zevendalsebaan stijgen met ruim 6%. Dat voel je. Maar boven word je beloond met rust, ruimte en vergezichten.
Onderin ligt het Maaidal, als een stille tegenhanger bij, open, glooiend en verrassend weids. Hier hoor je vooral vogels en je eigen ademhaling. Geen verkeer, geen haast.
Wat al deze wandelgebiedewn zo bijzonder maakt, is de combinatie van alles. Er is heide en bos, je loopt door en over de stuwwal, je proeft de oorlogsgeschiedenis en er staan overal bankjes om te genieten van dit alles.
Je kúnt hier een rondje lopen in een uur. Maar je wilt het eigenlijk niet. Want achter elke bocht wacht weer een ander uitzicht, een ander verhaal of simpelweg een moment waarop je even stil blijft staan.
En dat is misschien wel de grootste luxe van dit gebied: je hoeft nergens heen. Behalve gewoon verder wandelen.
