Kaarsjes branden
Mook War Cemetery
Ieder jaar, op kerstavond, worden in heel Nederland lichtjes geplaatst bij oorlogsgraven. Dit omdat we niet zullen vergeten.
Ook op de Militaire Begraafplaats in Mook worden die middag bij alle graven brandende kaarsjes geplaatst. Opa’s en oma’s, ouders, kinderen en kleinkinderen worden hiervoor via de plaatselijke media uitgenodigd. De bijeenkomst wordt rond 17.00 uur afgesloten met het spelen van de Last Post. De kaarsjes blijven vervolgens nog zo’n 50 tot 60 uur branden.
Na het plaatsen branden er op de Mookse begraafplaats in totaal 322 kaarsen, één bij elk graf van een gesneuvelde militair. Op deze begraafplaats liggen Britse en Canadese soldaten begraven, evenals tien Poolse militairen.
Al vele jaren wordt deze bijzondere herdenkingsavond georganiseerd door Maarten Dekkers, die ook verbonden is aan het Vrijheidsmuseum in Groesbeek.
In de stilte van de avond, verlicht door honderden kleine vlammetjes, wordt voelbaar hoeveel offers er zijn gebracht voor onze vrijheid. Elk kaarsje vertelt een verhaal, elk graf draagt een naam die niet vergeten mag worden. Zo staan we samen stil, in verbondenheid en dankbaarheid, en geven we het licht van herinnering door aan volgende generaties.
2019
Kaarsjes voor onze bevrijders.
Of het nu Engelse, Amerikaanse, Canadese of Duitse soldaten waren, bij het horen van het lied Lili Marleen verlangden ze allemaal naar hetzelfde. Stoppen met vechten en terug naar huis. Sommigen waren nog maar 17 jaar oud. Voor velen bleef dat verlangen helaas onvervuld.
Op kerstavond 24 december 2019 werden op de militaire begraafplaats in Mook kaarsjes ontstoken op alle 322 graven. Dankzij een oproep van Maarten Dekkers kwamen veel kinderen, ondanks het slechte weer, helpen om elk graf een lichtje te geven.
Met speciale aandacht voor soldaat Arthur Jones en afgesloten met “The Last Post”, gespeeld door Theo Jetten, gevolgd door een minuut stilte, werd het een indrukwekkende en respectvolle herdenking.
De lange versie van de film hierboven: https://youtu.be/PIK6s-dsfIw
2022
Op 24 december 2022 brandden er weer kaarsjes…
Voor het eerst sinds corona.
Kleine vlammetjes, één voor één, op de graven van jonge mannen die hun leven gaven tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Lichtjes tegen de kou. Tegen de vergetelheid.
Tijdens een lezing nam Maarten Dekkers ons mee naar maart 1945. Naar de oever van de Rijn, bij het Duitse stadje Rees.
Daar stond de 21-jarige Bill Baxendale.
Een jongen nog. Ver van huis, in een tank, op weg naar vrijheid voor anderen.
Dagen later trok hij Nederland binnen.
Megchelen werd bevrijd… maar de prijs was hoog.
Op 28 maart werd zijn tank geraakt. In één ogenblik werd stilte wat eerst hoop was.
Bill… en zijn kameraden John Mason, Cyril Symonds, Thomas McRae, Percival James Ayres en Jack Stanley Maxwell… keerden nooit meer naar huis terug.
En dan het verhaal van Henry George Johnston.
29 jaar. Echtgenoot. Vader van vijf kinderen.
Hij sneuvelde op een ijskoude dag in januari 1945, in het Limburgse Baakhoven.
Min twintig graden. Alsof zelfs de wereld even stil stond.
Jarenlang had hij geen naam, geen plek. Alleen herinneringen en een gemis.
Maar zijn beste vriend vergat hem nooit. Decennia later leidde die trouw tot een ontdekking.
Een onbekend graf in Mook bleek van hem te zijn.
Eindelijk kreeg hij zijn naam terug. Eindelijk konden zijn geliefden hem vinden.
En daar branden ze, die kaarsjes. Voor hen, voor hun verhalen.
Voor wat nooit vergeten mag worden.
The Last Post door Theo Jetten: https://youtu.be/shAbd-YTjJI
Meer van Henry George Johnston: Ga dan naar Henry George Johnston.
2024
De herdenking van Trooper Henry George Johnston raakt extra diep. Dat iemand zo jong, als vader van vijf kinderen, omkomt in de laatste maanden van de oorlog. Vervolgens meer dan zeven decennia naamloos begraven ligt, en dan uiteindelijk toch zijn identiteit terugkrijgt en opnieuw wordt herdacht met zijn familie erbij. Dat is heel bijzonder. Het laat zien hoeveel toewijding er nog steeds is om recht te doen aan individuele verhalen achter de geschiedenis.
Het is ook mooi dat er aandacht is voor de Poolse bevrijders. Hun rol wordt soms minder benadrukt, terwijl zij een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de bevrijding van Nederland.
Die herkenbare grafmonumenten met een punt maken hun aanwezigheid op de begraafplaats tastbaar.
Het geheel laat zien hoe levend de herinnering nog is, en hoe belangrijk het blijft om deze verhalen te blijven vertellen, juist ook voor volgende generaties.
Van deze film de lange versie, zien?
Reactie plaatsen
Reacties