Maak kennis met:

 In 1990 kocht ik mijn eerste videocamera, een Canon E150. Tijdens mijn vakantie maakte ik de eerste opnames: omhoog, omlaag, van links naar rechts, en natuurlijk eindeloos zoomen. Destijds kocht je zo’n camera vooral voor vakanties of bij de geboorte van je eerste (klein)kind. Zodra je thuis was ontdekte je dat je vele uren film had waar nauwelijks naar te kijken viel door al dat gezwaai en gezoom. Later werd ik lid van videovereniging “Steady Shot”. Deze club is inmiddels terzielle maar heeft mij wel veel gebracht. Zomen en zwaaien doe ik inmiddels niet meer. 

Toen ik ooit voor het 25-jarig dienstjubileum van een collega mocht filmen, liet ik de opnames monteren door een klant van mij. Het resultaat raakte me zó dat ik besloot zelf de middelen aan te schaffen om te kunnen monteren. Dat was nog in het analoge tijdperk — een hele uitdaging. Als je een fout maakte, kon je eigenlijk weer opnieuw beginnen.                    Toen ik in 1997 mijn eigen 25-jarig dienstjubileum vierde, was de digitale montage net in opkomst. Van de bonus die ik toen kreeg, kocht ik een PC, een videokaart met Pinnacle Studio en… een bureau. Meer had je niet nodig om te beginnen.

Nu zijn we 26 jaar verder. Inmiddels beschik ik over meerdere camera’s en krachtige computers, en kan ik mijn eigen opnames monteren zoals ik het altijd al voor me zag. Wat begon als een toevallige kennismaking met montage, is uitgegroeid tot een passie waar ik nog elke dag plezier uit haal.

In 1996 werd ik gevraagd een portret te maken van iemand die niet meer zo lang te leven had.

In de loop der jaren heb ik uiteenlopende filmprojecten mogen maken. Een van de meest indrukwekkende opdrachten was een film voor de Stichting Doe Een Wens: een portret van een zesjarig kind met een hersentumor. Een half jaar later overleed hij. Dat raakte me diep en heeft mijn manier van filmen blijvend beïnvloed.

In 2009 volgden een tweede en zelfs een derde portret. Mijn films — zelfs mijn vakantievideo’s — kregen steeds meer structuur, werden opgedeeld in items en voorzien van voice-overs.

In 2016 stortte ik me op films met een historische insteek, zoals De Bovenste Plasmolen en Hotel De Plasmolen. Vooral het speurwerk naar achtergrondinformatie vond ik ontzettend boeiend, al kostte het vaak veel tijd om zulke projecten alleen te realiseren.

Daarnaast maakte ik opnames met meerdere camera’s, onder andere van kerstconcerten, bands en orkesten.

Tegenwoordig richt ik me vooral op films in en over Mook en Middelaar. Deze publiceer ik op de YouTube-kanalen       “Sjaak Jakobs” en “Mook en Middelaar in Beeld”, waar inmiddels bijna tweeduizend video’s te vinden zijn.                             Het overzicht dreigde hierdoor verloren te gaan.

Daarom heb ik de website "Mook en Middelaar in Beeld" ontwikkeld.                                                                                                  

Een overzichtelijke omgeving waarin bezoekers gemakkelijk hun weg vinden. Er is altijd wel iets dat uw interesse wekt. Blader gerust door de verschillende pagina’s, tussen de vele videotitels vindt u ongetwijfeld iets dat bij u in de smaak valt.