Theo Wolters, deel 1
De Maaskei
Onze scholen
Herinneringen van Theo Wolters aan de Sint Adalbertschool in Mook.
In augustus 1969 werd ik, Theo Wolters, benoemd aan de Sint Adalbertschool in Mook. De school had het in de jaren daarvoor moeilijk gehad: een aantal leerkrachten was overleden en er waren veel wisselingen onder het personeel.
Tegelijk met mij werden in korte tijd nog vijf nieuwe leerkrachten aangetrokken. Samen met hen werden aardig wat vernieuwingen doorgevoerd: dagopening en weeksluiting, meer aandacht voor een goede sfeer, zingen, handarbeid en creativiteit.
Een heet hangijzer bleef echter de huisvesting: de school was verdeeld over vijf locaties, met alle problemen van dien.
In 1973 kwamen de plannen voor één schoolgebouw dichterbij. Maar behalve de vijf locaties moest er ook nog ruimte gevonden worden voor nóg een extra groep. Dat werd opgelost doordat ik een jaar lang iedere dag met een klas van 36 kinderen met de bus naar Molenhoek ging: De Grote Lier had juist lokalen over.
Het was een hele klus voor iedereen, inclusief het overblijven tijdens de middagpauze, die toen van twaalf uur tot half twee duurde. In dat jaar heb ik veel gefilmd. Daarna niet meer zo veel: filmen was toen een dure grap. Voor een filmrolletje van drie minuten betaalde je f 12,50, inclusief ontwikkelen.
Na dat jaar bussen begon de bouw eindelijk echt, maar moesten vijf groepen nóg een jaar naar een stel barakken achter het toenmalige Gabriëlcollege. "PLEKZAT" werd de naam ervan.
Midden 1975 was het nieuwe schoolgebouw klaar. Alleen… de klas die eerst een jaar lang iedere dag naar Molenhoek was gereisd en daarna naar PLEKZAT was gelopen, heeft er uiteindelijk maar vier weken in gezeten.
Als compensatie daarvoor kwamen de allereerste Scharkdagen.
Zomer 1973, aanleg speeltuin.
In het schooljaar 1963-1973 zat klas 4/5 van de Adalbertschool in de inmiddels verdwenen jongensschool tegenover het Gemeenschapshuis. Vader André Ebben kwam met het idee om in een hoek van de speelplaats een mini-speeltuin aan te leggen. Met veel inzet van de leerlingen van de Adalbertschool en hun ouders werd dit grote project gerealiseerd. Ebben zorgde voor de materialen. Het belangrijkste waren onder andere de stammen van gerooide dennenbomen.
Het schillen van de stammen, zodat het blanke hout zichtbaar werd, was het werk van Alex, Toon en de tweeling Daamen. Ook van de ouders was er veel hulp, onder anderen van Bram Vis sr., Joep Linders en Sjaak van de Logt. Tijdens de Zomerweek werd de speelhoek officieel geopend door, hoe kan het ook anders, André Ebben.
Zomer 1973, excursie Overloon.
In het najaar van 1944 was het dorpje Overloon in Noord-Brabant het toneel van zware gevechten tijdens Hell’s Highway bij Operatie Market-Garden. Na der slag bleef er veel vernietigd oorlogsmateriaal achter. Het idee ontstond om daar een museum van te maken. Dit museum werd later uitbreid met materiaal dat afkomstig was van andere locaties. Wanneer u deze film ziet lijkt het of de jongensklas op excursie was. Dat is echter niet het geval. De meisjes uit de klas hadden meer belangstelling voor het documentatiecentrum. In die tijd mochten de tanks en ander oorlogstuig nog beklommen worden. Zelfs de eenmansbunkers en de uitkijktoren waren erg in trek bij de jongens. Alex, Toon, Frank, Freddie en Max met hun fototoestel.
Zomer 1973, palmpasen
Een kort filmpje toont de voorbereidingen op Palmpasen in 1973 in klas 4/5. In de klas is iedereen druk in de weer met het maken van de Palmpasenstokken. We zien onder andere Markus van Ginneken en Hans Hopmans geconcentreerd bezig met het bewerken van een stuk hout. Het hameren op de stam roept bij de leerlingen vooral vragen op; niemand lijkt precies te weten waarom dat nodig is, maar er wordt ijverig doorgewerkt. Ondertussen zijn de meisjes in de klas creatief bezig met het versieren.
Zomer 1973, verjaardag Theo Wolters.
Op 29 april 1973 werd in klas 4/5 uitgebreid de verjaardag van Theo Wolters gevierd op school. Juultje, Doris, Gitta en Margret namen het voortouw en schreven het feestprogramma op het schoolbord. De rest van de klas was ondertussen druk bezig met het maken van feesthoeden. Ook Hans Hopmans hielp mee en zette de ballonnenboom klaar, een speels onderdeel van het programma. In de ballonnen zaten briefjes met groepsopdrachten. Met veel enthousiasme werden de verschillende opdrachten uitgevoerd.
Dat zorgde voor de nodige hilariteit, want de onderdelen van het hondje belandden op de meest onverwachte plekken.Ondertussen probeerde Mirjam Michels bij het klimspel zoveel mogelijk voorwerpen te onthouden, wat nog best een uitdaging bleek. Er werd natuurlijk ook gesnoept en gegeten, en aan het einde van de dag hielp iedereen mee met opruimen. Het was een druk, vrolijk en goed georganiseerd feest… dat nog lang is bijgebleven.
Zomer 1973, de zomerweek.
Zomer 1976. Het was een uitzonderlijk warme en zonnige week, waardoor een alternatief regenprogramma gelukkig volledig overbodig was. Als thema was gekozen voor “wereldvolken”, en de verschillende groepen hadden dit op een bijzonder creatieve manier uitgewerkt. Op maandag trok een kleurrijke optocht door Mook. Het viel direct op dat de Adalbertschool in die jaren nog een veel groter aantal leerlingen telde dan tegenwoordig. De optocht werd gedragen door een bonte verzameling van culturen en ideeën. De groep van juffrouw Helma verbeeldde de bedoeïenen, terwijl Koosje met haar groep de indianen uitbeeldde.
Ook de Mexicanen waren goed herkenbaar, met gitaren, sombrero’s, zonnenbrillen en geschminkte snorren. Heel bijzonder waren de eskimo’s, die zelfs een iglo en een sleetje meevoerden in de stoet. De Schotse groep maakte eveneens indruk, met doedelzakken, een heus monster van Loch Ness en jongens in rokken. Na de oversteek van de Groesbeekseweg, langs de toen nog gloednieuwe Rabobank, begonnen de verschillende “volkeren” steeds meer door elkaar te lopen. Alsof het in het echt niet anders zou moeten zijn. Aan het einde van de optocht liep Maarten Hüttner nog bijna de camera omver, en mevrouw Scheepers stond als laatste toeschouwende moeder langs de route. Wat zij precies zei is niet meer bekend, maar ze keek in elk geval tevreden toe op een geslaagde en levendige optocht.
Zomer van 1976. De sportdag
Hoe warm het was en hoe ver alles ook leek te zijn, ondanks de hitte werd er die dag volop gesport. Na een zestal jaren was de sportdag inmiddels een vast en geliefd onderdeel geworden van de zomerweek.
Veel oud-leerlingen kwamen speciaal terug om te helpen. Hun inzet was onmisbaar bij de verschillende onderdelen. Zo waren onder anderen Masja Nannings en Rogier Rijzewijk actief aanwezig, en zagen we Frank Schalkx met hark en meetlint bij het verspringen de afstanden zorgvuldig uitzetten.
Ook veel moeders hielpen mee door allerlei posten te bemensen en ervoor te zorgen dat er steeds voldoende drinken beschikbaar was voor alle deelnemers, wat met die warmte geen overbodige luxe was. Er gebeurden gelukkig weinig ongelukken. Misschien juist daardoor kreeg het gewonde been van Anja Willems, inmiddels zelf grootmoeder, extra veel aandacht en zorg. Het werd opnieuw een fijne, sportieve en goed georganiseerde dag, die nog lang in goede herinnering is gebleven.
Zomer van 1976. De Zomerkermis
Op woensdag werden alle lokalen van de toen nog nieuwe school ontruimd om plaats te maken voor een groot aantal leuke attracties. Ook buiten was er van alles te beleven, waardoor het schoolplein veranderde in één grote speel- en ontdekplek. Elke leerling had een puntenkaart waarop de “prestaties” per onderdeel zorgvuldig werden afgetekend. Zo werd het een dag vol afwisseling en kleine uitdagingen, waarbij iedereen overal wel iets kon proberen. Buiten speelde water een belangrijke rol in de activiteiten. Daarnaast was er onder meer ringsteken, en veranderde een groot deel van
de speelplaats in één groot, kleurrijk schilderij waar gezamenlijk aan werd gewerkt. De doorlopende poppenkastvoorstelling werd door de kinderen ademloos en zeer aandachtig gevolgd. Achter de coulissen waren het vooral moeders en oud-leerlingen die ervoor zorgden dat alles soepel verliep en de voorstelling kon doorgaan. Zoals altijd was het snoepkraampje in vertrouwde handen bij mevrouw Vos, die het met veel enthousiasme en zorg bemande. Het werd een levendige, speelse dag vol verwondering en plezier.
De kennismaking met de nieuwe leerkrachten.
Bijna het einde van de Zomerweek van 1976… op weg naar het nieuwe schooljaar, en daarmee ook naar de klas van volgend jaar. Voor veel jonge kinderen betekende dat iets groots: voor het eerst de trap op naar de lokalen boven, een kleine stap in hoogte, maar een grote stap in beleving. Na afloop zakte in de leerkrachtenkamer de drukte en de spanning langzaam weg. Wat overbleef was een wat oubollig, ontspannen nablijven van indrukken, gesprekken en nagenieten van de week. Mevrouw Truus Peters keek dat alles aan met een vergoelijkende glimlach, alsof ze precies wist dat zo’n afsluiting er nu eenmaal bij hoorde. Haar commentaar: misschien zou een liplezer er
nog iets van kunnen maken. Maar waarschijnlijk was het vooral dat soort zachte, tevreden nabeschouwing die geen woorden meer nodig heeft.
Reactie plaatsen
Reacties