Verleden eeuwen
Als je door Mook en Middelaar wandelt, loop je eigenlijk over een soort historische plaat. Laag na laag vol verhalen, alleen zonder dat er iemand een sausje overheen gooide. De Romeinen waren hier al druk bezig toen Nederland nog niet eens wist wat Nederland was. Ze bouwden bij Middelaar doodleuk een brug over de Maas, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was. Waarschijnlijk mopperden ze dat het water te koud was en dat de Germanen aan de overkant te luidruchtig waren.
Op de Sint Jansberg zetten ze een gigantische villa neer, de grootste van Nederland , waarschijnlijk omdat zelfs de Romeinen vonden dat Plasmolen een prima vakantieoord was.
Als je in Plasmolen rondloopt, kun je bijna niet om het vroegere Hotel De Plasmolen heen. Gewoon omdat het toen zo’n gigantisch plek was, maar omdat het zo’n typische plek was met een gevoel van “Ja hoor, hier had ik best één nachtje willen zijn om drie kilo aan te komen. Een plek waar mensen toen al even tot rust te komen.
De Bovenste Plasmolen, een watermolen die zo oud is dat hij waarschijnlijk al draaide toen de Romeinen nog aan hun brug stonden te knutselen. De molen maalt tegenwoordig niet meer de hele dag, maar hij staat er wel alsof hij elk moment kan besluiten toch weer aan het werk te gaan, gewoon om te laten zien hoe het hoort.
Eeuwen later werd de streek het toneel van allerlei middeleeuws gedoe. Ridders en soldaten renden er rond alsof het één groot rollenspel was. Tijdens de Slag op de Mookerheide in 1574 liep het helaas minder gezellig af. Lodewijk en Hendrik van Nassau waren vast goede strategen, maar die dag had het Spaanse leger blijkbaar een veel beter ontbijt gehad.
Ondertussen stond Huis Middelaar erbij als een soort belegeringsmagneet. Iedereen wilde het hebben, niemand wilde ervoor betalen.
Spring je naar de 20e eeuw, dan komt de Tweede Wereldoorlog in beeld. Mook en Middelaar lagen midden in het frontgebied, wat gegarandeerd geen gezelligheid opleverde. Het Mook War Cemetery herinnert nog aan die tijd.
Een indrukwekkend stille plek waar helden uit het Gemenebest rusten, ver weg van huis maar met uitzicht op een landschap waar je gelukkig ook móet zwijgen. Dit uit respect én omdat je anders de toeristen laat schrikken.
Tussendoor ontstond er rond Plasmolen zelfs een kunstenaarskolonie. Want wie kan de verleiding van heuvels, bos en water weerstaan? Blijkbaar niemand met een penseel. Het landschap zelf is trouwens nog ouder dan alle historische fratsen samen: gevormd in de ijstijden, toen er geen mensen waren.