Hart van Plasmolen
Bouwen in Mook en Middelaar
J
Langs de weg van Nijmegen naar Venlo lag een grote vijver al sinds 15e eeuw een logement, een bakkerij en een molen. De vijver en omgeving werd al snel Plasmolen genoemd. Een molen aan een plas, eenvoudiger kon het niet. De bijbehorende molen heette de Onderste Plasmolen, want ja, die stond lager. Aanvankelijk was dit een rosmolen, aangedreven door paarden. Die liepen netjes rondjes, waarschijnlijk met weinig enthousiasme. Later werd de molen omgebouwd tot watermolen: minder haver nodig, meer rendement.
In 1725 werd op de Sint Jansberg een watermolen gebouwd. Geen inspraakavonden, maar gewoon: water en een hoogteverschil is een molen bouwen. De molen draaide op kwelwater en kreeg de chique naam Bovenste Plasmolen. Voor de zekerheid stond er op de berg ook nog een windmolen. Je weet maar nooit waar de wind vandaan kwam.
Alle landerijen waren eigendom van Daniel baron van Verschuur. Rond 1880 huurde Matthias van der Grinten het logement en de molen. Hij zag mogelijkheden, en niet zo’n beetje ook. Hij bouwde, verbouwde en breidde uit alsof stilzitten levensgevaarlijk was. Zijn kinderen deden later vrolijk mee. Zij openden een zwembad en begonnen een busdienst tussen Nijmegen en Gennep, die later zelfs uitgroeide tot de Maas-Buurtspoorweg. Toerisme met een ver vooruitziende blik.
In 1929 brandde het hotel af. Dat was even slikken, maar het werd herbouwd. Helaas kreeg het eind 1944 opnieuw zwaar te verduren en werd het volledig verwoest door oorlogshandelingen. Daarna werd het wederom herbouwd, ditmaal door Willem Couwenberg uit Nijmegen. Aan doorzettingsvermogen was hier duidelijk geen gebrek.
De oorlog liet diepe sporen na. Plasmolen en Middelaar lagen grotendeels in puin. Om de schade te herstellen werd het Mooks Kanaal gegraven. Aan het einde ontstond een grote plas die uiteindelijk uitgroeide tot het recreatiegebied: de Mookerplas. Soms komt er toch iets moois voort uit een hoop ellende.
Daarna ging het snel. Campings verschenen, jachthavens volgden en het zandstrand De Siep werd druk bezocht. Restaurants verzamelden zich rond een plein aan de Muldershofweg, een plein van asfalt heel veel asfalt.
Decennialang genoten bezoekers van hun lunch, diner of ijsje met uitzicht op… asfalt.
Maar tijden veranderen. Met hulp van een impuls van de Provincie Limburg werd in februari 2025 het startsein gegeven voor een grondige herinrichting van het horecaplein. De missie: minder asfalt, meer sfeer. En graag ook een betere verbinding met de Mookerplas.
Inwoners en ondernemers hadden al in 2020 samen plannen gemaakt. Landschapsarchitect MTD ontwierp twee varianten, waarna het college van de gemeente Mook en Middelaar de knoop doorhakte. In 2024 werd het definitieve ontwerp vastgesteld.
In februari 2025 ging aannemer Gebr. Van Venrooij aan de slag. En jawel: al eind april 2025, enkele weken eerder dan gepland, was het nieuwe plein klaar. Tegels, bomen, groen en zelfs een vernieuwd stuk Wittweg.
Het plein had een complete metamorfose ondergaan.
En eindelijk konden toeristen genieten van hun terras. En dat zonder zonnebril tegen weerkaatsing in het asfalt.
